Wielerploeg

Posted by admin

Memorial Rudy Peerens

Miscommunicatie troef alvast bij het vertrekpunt in Temse die ochtend om 9.30u, waar koersdirecteur Renaat al een uur voor de afspraak stond te blinken. Waar moet een ploeg heen als de man die de afspraken neerpent, ze zelf niet meer naleest? Enfin, zelfs het beste paard struikelt wel eens – en de beste renner neemt al eens doping.
BB

Aangezien het hier om Frans’ eerste rit van het seizoen ging, smeedde de ploeg een BroedBloederlijk compromis. De volle 103 km zouden samen aan een matig tempo gereden worden. Wie de tocht iets zwaarder wilde, kon met de fiets tot in Temse komen. Zo pimpte Dieter zijn totaalafstand tot 120 km. Geert en Joris braken die dag alle records met 150 km op de teller.

Het heuvelachtige Pajottenland bood de memorial meteen een vijftal korte hellingen, waaronder de Steenberg. Op deze puist etaleerde Renaat twee maanden eerder, tijdens de opnames van een wielerfilmpje, zijn abominabele conditie – toen volgens hem te wijten aan een niet-verteerde spaghetti. Net na de Steenberg lag de eerste bevoorrading, wat nogal een een hol begrip bleek als je er zelf je drank moet kopen. Een koppel vijftigers was zocht er wanhopig naar een deftige fietspomp – reden genoeg om snel weer de baan op te gaan dus!

Richting Meise meerbepaald. De reiger, die we in het begin van de rit al tegenkwamen, liet vermoeden dat we niet van pech gespaard zouden blijven. En ja hoor, op de strook die leidde naar de nationale plantentuin gebeurde het onvermijdelijke: Joris reed lek. Uit de foto blijkt duidelijk dat het drummen was om hem te helpen. De hulp bleek achteraf toch niet zo ideaal en Joris haalde zijn achterwiel er nog eens uit ter controle.

Karel deed alweer kilometers kopwerk en kreeg de taak om bij elk kruispunt in te schatten of de volledige groep zonder gevaar kon oversteken. ’s Mans fysieke conditie bleek aan het einde van de rit omgekeerd evenredig aan zijn risico-analyse. Bij één van de laatste oversteekplaatsen moest Joris zich reppen om over te geraken toen plots zijn achterwiel uit het frame vloog. Door een machtige reflex en een krachtige trap slaagde Joris erin om het wiel terug te laten schieten waardoor hij er met de schrik van af kwam. Oef…
De rest van de rit verliep voorspoedig en de laatste 10 km pikte Woestijnvisbaas Wouter Vandenhaute aan. Na een korte babbel bleek hij zich voor te bereiden op ‘le tour du Mont Blanc’ op 17 juli. Voor de freaks die graag een iets zwaarder ritje verkiezen: google het maar eens!

Gran Fondo Ardennaise

De eerste week van juni werd gekenmerkt door hevige regenbuien. Dit in combinatie met de verschillende doelen van een aantal renners (gaande van een paar Alpenritten over een zeestage tot een deelname aan ‘Les trois Ballons’) zorgde ervoor dat slechts drie helden aan de start kwamen: Karel, Dieter en Renaat. Karel schreef in de voorbereidende mails dat een beetje regen hem niet zou tegenhouden. De verbazing van de twee anderen was dan ook groot toen ze opmerkten dat er een K-Way’tje op Karels rug/zitvlak hing. Een voor allen & allen voor één? Blijkbaar niet…

Net voor het vertrek vroeg Karel aan een Duitse koersschone om een foto van de drie musketiers te nemen. Ze ging hier gretig op in maar stelde tegelijk (in vloeiend Duits) de vraag waarom we geen chip (voor de tijdsregistratie) aan ons wiel hadden. De reden hiervoor was dat dit niet gebruikt werd op ‘onze’ afstand (110 km) – maar Karel vertelde haar dat we over een ingebouwde chip beschikten. Rare jongens, die Belgen?

Na dit bionisch verhaal schoten we uit de startblokken. Met een gemiddelde van meer dan 28km/u na één uur koers kwamen we aan de gevreesde Chambralles. Een helling die blijft duren …Bovendien volgenden de hellingen zich van hier af in ijl tempo op. Dieter en Karel wachtten telkens boven op de mindere goden om in groep(je) naar de volgende helling te rijden. De zware stukken werden iets minder lastig door de opbeurende gesprekken die Karel modereerde. Moreel-ethische dilemma’s en zulks meer. Tja…

De Gran Fondo werd uitgereden in een stralend zonnetje. De rit huiswaarts verliep iets moeizamer: file tot in het onder water gelopen Luik. Een man & zijn hobby, het vergt wat van een mens…
Bekijk hier het fotoverslag van Karel!

Wielerpiste

BroedBloeders huiscineast Frank Bongers bracht onze dolle avonturen op de wielerpiste in beeld… Eddy Merckx kan trots zijn op de BB/PIAS ploeg! Bekijk het filmpje hier:

In november zijn we weer de piste in… Blink alvast de helm op en, euh, vergeet hem niet op te zetten!

Contacteer BroedBloeders Wielerploeg.

Permalink | April 13th, 2010

Comments are closed.